Pałac Krzyckich w Siedlcu

Pałac Krzyckich w Siedlcu to okazała rezydencja barokowo-klasycystyczna, wzniesiona około 1770–1775 roku dla Antoniego Krzyckiego, a wykończona w latach 1778–1790 przez wybitnego architekta Jana Chrystiana Kamsetzera. Od frontu uwagę przyciąga czterokolumnowy portal zwieńczony trójkątnym tympanonem z płaskorzeźbą przedstawiającą rydwan Heliosa, a także dwa wyraźne ryzality boczne.

Wnętrza pałacu zachowały bogaty wystrój – w tzw. saloniku niebieskim znajdują się dekoracyjne sztukaterie o motywach roślinnych, natomiast w południowym skrzydle odkryto malowidła ścienne o tematyce antycznej. Już w okresie międzywojennym pałac uznano za zabytek (1935 r.).

W XIX i XX wieku pałac należał do rodziny Mielżyńskich. Po II wojnie światowej został przejęty przez Skarb Państwa i przekazany Stadninie Koni w Iwnie. W 1960 roku obiekt wraz z częścią parku trafił w użytkowanie Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Poznaniu, a od 1997 roku stanowi własność prywatną.

Pałac otacza park krajobrazowy o powierzchni 6,2 ha, założony w ostatniej ćwierci XVIII wieku i przekształcony w XIX wieku, z zachowaniem elementów regularnego układu. Na szczególną uwagę zasługują aleja lipowa prowadząca na wschód oraz aleja kasztanowa, biegnąca na północ w kierunku kościoła.

Zespół pałacowo-parkowy wpisany jest do rejestru zabytków: pałac (nr rej. 2472 z 18.04.1952 r.) oraz park (nr rej. 1756/A z 7.05.1977 r.).

Historia Siedlca sięga XIII wieku. Wieś należała m.in. do Kawalerów św. Jana Jerozolimskiego, była własnością królewską, a następnie rodów Grzymalitów, Górków, Grudzińskich i Krzyckich. Do dziś zachował się nasyp zwany „Zamczyskiem”, będący pozostałością po średniowiecznym zamku Grzymalitów, wzniesionym na wyspie dawnego jeziora.